Category Archives: รักของเรา

รักไม่มีเงื่อนไขตอนที่สาม ที เล่าให้เอ็มฟังว่า ตั้งแต่กลับจากเชียงใหม่ วิทย์ก็คอยตามจีบบีอยู่ทุกวัน วิทย์ไปรอบี ที่ใต้หอหญิง เพื่อชวนบีไปทานข้าวที่โรงอาหารของหอพัก ทุกเช้าเที่ยงเย็น ทียังพูดไม่จบ แต่เอ็มตัดบท บอกทีหยุดพูด เอ็มนั่งรถเมล์สาย 34 กลับมหาวิทยาลัยอย่างเหม่อลอย คนบนรถมากมายแต่เอ็มกลับรู้สึกโดดเดี่ยว ความคิดล่องลอย แต่พลันนึกขึ้นได้ บี บอกเอ็มว่ายังชอบอิสระ ขอโบยบินสักระยะก่อนได้ใหม คำพูดของบีประโยคนี้ ทำให้เอ็มมีกำลังใจ แอบหวังเพราะอย่างน้อย เอ็มกับบีก็ยังผูกพันกัน ยังเป็นพี่ชายกับน้องสาวอยู่ เอ็มพยายามมองโลกในแง่ดี ไม่ได้เป็นแฟน แต่เรายังเป็นพี่ชายกับน้องสาวอยู่ อย่างนี้สิเอ็ม ความรักไม่ทำให้คนตาย หรอก นอกจากคนจะตายเพราะทนความผิดหวังในรักไม่ได้ เวลาผ่านไปค่อนปี ทั้งเอ็มและบี เหมือนคนไม่รู้จักกัน ถ้าใครแอบมองเห็นกันแถว หอซีมะโด่ง ก่อน คนนั้นต้องเดินหลบทันที … Continue reading →

รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่สอง… วันสุดท้ายของกิจกรรมค่ายอาสาบ้านห้วยงู อ.พร้าว เชียงใหม่ เป็นวันหนึ่งที่สดใสสำหรับเขา ทุกย่างก้าวของเขาและเธอ ไม่ห่างกัน เพื่อนร่วมค่ายก็ไม่มีใครรู้ มีเพียงหนึ่งสัตว์แพทย์เพื่อนสนิทเขา เหตุที่เพื่อนร่วมค่ายส่วนใหญ่ไม่มีใครรู้นี่เอง จึงมีหนุ่มวิทย์แสดงตัวชัดเจนว่าชอบเธอ คอยเทคแคร์เธอตั้งแต่เช้าจนกระทั่งขึ้นรถไฟ ในขณะที่เขาอยู่ใกล้ๆเธอในฐานะพี่ชาย ในสายตาคนทั่วไป เธอมองตาเขา เหมือนจะบอกว่า ไว้ใจนะ อืมม์ เขาไว้ใจ อืมม์ เขาคิดไปเอง เขาข่มใจ เก็บความรู้สึกไว้ แต่ก็ไม่พ้นสายตาเพื่อนสนิทเขา รักเธอจริง ต้องอดทน เพื่อนสนิทเขาพูดขึ้นลอยๆ แต่เขาก็ได้ยิน ความรักต้องเสียสละ ความหมายดีนะ แต่ถ้าความหมายทางหนุ่มสาวนี่เจ็บพอสมควร เขาคิดว่า บางที่ ความรักต้องเห็นแก่ตัวบ้าง ระหว่างที่หนุ่มวิทย์ช่วยเธอยกกระเป๋าขึ้นรถไฟและกำลังหาที่นั่ง เขาจึงบอกเธอว่าวันนี้ขอนั่งด้วย เธอมองตาเขาและนั่งลงโดยไม่มีคำตอบ เขานั่งลงมองตาหนุ่มวิทย์ หนุ่มวิทย์มองตาเขา … Continue reading →

ลมพัดโชยมาเย็นๆ ตอน โพล้เพล้เย็นวันเสาร์ บียังคงนั่งอ่านหนังสือที่ห้อง common room บรรยากาศรอบตัวมันเงียบเหงา จนบีอดใจไม่ไหวหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา แล้วบีก็เขียนตามที่ใจสั่ง คุณอยู่ไหนคะ อ๋อ คุณก็คงต้องอยู่บ้าน คุณดูห่างไกลกับฉันจัง ฉันแปลกใจตัวเอง ฉันจะรู้สึกอย่างนี้ทุกครั้ง ที่คุณเดินทางไปไกลๆโดยไม่มีฉัน เวลาหนึ่งทุ่มแล้วนะ ฉันนั่งรอโทรศัพท์จากคุณ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการรอที่ไม่ได้คอดหวัง แต่ฉันก็รอ เพราะคุณบอกว่าที่บ้านคุณมีโทรศัพท์นี้ ฉันก็เลยเพียงแต่แอบคิดว่า คุณคงโทรมา …ฉันคิดถึงคุณจังเลย วันนี้ฉันนั่งอ่านหนังสือ แต่กลับนั่งคิดถึงคุณตลอด ถ้าฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนซักแห่งในกรุงเทพ ฉันก็จะเฉยๆ ไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อไหร่ที่ฉันแน่ใจว่า คุณไม่ได้อยู่ภายในเขตที่ฉัน ที่ฉันสามารถเรียกตัวคุณมาหาฉันได้ภายในสองชั่วโมง ฉันรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยวมาก แล้วคุณล่ะ คิดถึงฉันบ้างไหม อย่าทิ้งฉันไว้ให้รู้สึกว่าถูกทอดทิ้งแบบนี้เลยนะคะ ฉันใจหาย คุณคะ วันเวลาของชีวิตก็ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆฉันหรือคุณ … Continue reading →

เอ็มกับบี ดูจะมีความสุขมาก ช่วงระหว่างเดินทางกลับบ้านนอก เอ็ม นึกสนุก จึงถามบีว่าอยากเล่นเกมส์ไหม เกมส์อะไร บีอยากรู้ เกมส์ฝึกความอดทน ช่วงระหว่างที่เราอยู่บ้านใคร ไปหากันก่อน คนนั้นแพ้ บีหัวเราะชอบใจพร้อมรับคำท้า 13 เม.ย. 37 สี่ทุ่มนิดๆ บีจดบันทึถึงเอ็มว่า ฉันอยากเขียนถึงคุณมาก ฉันมีความรู้สึกมากมายถึงคุณ พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้เจอคุณ เพราะต้องไปบ้านยายตั้งแต่ตีห้า กลับมาคงเย็น ฉันนึกไม่ออกหรอกว่าฉบับนี้จะไปถึงคุณได้ยังไง แต่ฉันก็อยากเขียน ประโยคแรกที่เราเจอกันที่บ้าน ฉันพูดว่า เกมส์นี้คุณชนะ มันออกมาจากใจฉันจริงๆ คุณแสดงได้ดีทีเดียว ในบทบาทที่เราสองคนสร้างขึ้น เกมส์ที่ว่าใครจะอดทนกับความคิดถึง เก่งกว่ากัน แต่ฉันไม่สามารถทำได้แม้แต่นิดเดิยว แปลกนะเพราะแรกๆฉันคิดว่าฉันต้องทำได้และทำได้ดีกว่าคุณ แต่ฉันแพ้คุณยับเยินเพราะฉันเป็นฝ่ายไปหาคุณก่อน ฉันอยากคุยกับคุณจนทนไม่ไหว แต่ฉันก็คิดว่าคุณคงรู้สึกไม่ต่างฉัน แต่ที่น่าน้อยใจเพราะฉันเห็นคุณสนุกสนานอยู่ในวงเหล้า คุณพูดคุณหัวเราะ … Continue reading →

20 เม.ย. 37 บ่ายแก่ๆ ณ บ้านคุ้มใต้ บีได้รับจดหมายจากเอ็ม ขณะที่พ่อแม่นั่งอยู่ด้วย บีพูดขึ้นว่าเป็นจดหมายของพี่เอ็ม แม่พยักหน้ารับรู้ ส่วนพ่อก็เฉย วันนี้บีมีเรื่องราวของพ่อที่จะเล่าให้เอ็มฟังว่า วันที่ 18เมย.เลือกตั้งกำนัน ผลคือพ่อแพ้ ผู้ใหญ่ดำ สิบสามคะแนน ผลของความดีไม่มีเลย คนยังเห็นแก่น้ำส้ม แก้วเหล้า สุดท้ายก็ไม่ได้ดูที่ผลงาน พ่อก็ไม่เสียใจหรอก แต่บีเจ็บใจแทน ค่าของความดี ค่าของความซื่อสัตย์ อยู่ที่ไหน ผลของการทำงานของพ่อกว่าสิบหกปี ไม่เกิดอะไรขึ้นเลย ตอนนี้ที่บ้านบี ก็เลยตกลงกันว่า ให้พ่อยุติบทบาท แล้วพักผ่อนซะ ส่วนบีก็สบายดีค่ะ ขอบคุณพี่เอ็มที่มั่นใจในตัวน้องบี ถึงเราอยู่ห่างกัน จำไว้ว่าบีระลึกถึงพี่เอ็มเสมอ บีอยากให้พี่เอ็มทำงานอย่างสบายใจ ตักตวงเอาสิ่งที่จะเป็นประโยชน์จากการทำงานใหม่ๆให้มากที่สุด (แฮะๆ ไม่ได้สอนเจ้าค่ะ) … Continue reading →