Category Archives: รักของเรา

Love no condition “รัก…ไม่มีเงื่อนไข” เป็นบันทึกเรื่องราวของสองคน มีความเหมือนและแตกต่างกัน มีเป้าหมายที่เดียวกัน แต่ต้องฝ่าฟันอุปสรรค และคอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เขาทั้งสองจะประสบความสำเร็จในความรักหรือไม่ เชิญติดตามครับ รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่หนึ่ง ความรักคือการให้หรือความเห็นแก่ตัว รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่สอง ใจสลาย รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่สาม จะไม่ยอมห่างกัน รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่สี่ โปรดเชื่อใจฉัน รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่ห้า รอให้ฉันพร้อม…จะบอกเธอ รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่หก วันเหงา รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่เจ็ด เกมส์นี้คุณชนะ รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่แปด ไม่ได้สอนนะ เจ้าค่ะ!!! รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่เก้า ที่รักคุณอยู่ไหน รักไม่มีเงื่อนไข … Continue reading →

วันที่ 10 พฤศจิกายน 2552 ครบรอบหนึ่งปีแต่งงาน บีมอบสร้อยคอทองคำให้เอ็ม วันที่ 10 พฤศจิกายน 2553 ครบรอบสองปีแต่งงาน บีไถ่ถอนสร้อยคอทองคำ จากโรงรับจำนำให้เอ็ม

รักไม่มีเงื่อนไข ตอนที่หนึ่ง “ความรักคือการให้ต่างจากความรักคือความเห็นแก่ตัว อย่างไร” ความรักที่เขามีต่อเธอ ตอนแรกนั้น เป็นได้เพียงพี่ชายที่คอยดูแล Take care ตั้งแต่เธอเข้ารั้วจามจุรี แต่เธอไม่รู้หรอกว่า เขาคิดอย่างไรกับเธอ เธอเป็นคนน่ารัก ร่าเริงแจ่มใส มนุษย์สัมพันธ์ดี จึงมีเพื่อนๆพี่น้องเยอะ เขาในฐานะพี่ชาย จึงคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ ปลายปี 2534 เขาไปออกค่ายอาสาหอพักฯที่ บ้านห้วยงู อ. พร้าว เชียงใหม่ วันหนึ่งเขาเป็นไข้ มีรุ่นน้องวิทย์ไปซื้อยามาให้ และคอยดูแลในฐานะที่เขาเป็นรองประธานค่ายอาสาหลังจากอาการดีขึ้น เขาก็ช่วยชาวค่ายทำงานต่อ เขาทักทายกับทุกคนในค่าย แต่พึ่งจะสังเกตว่า เธอไม่ยอมพูดกับเขา จึงเข้าไปถามเธอว่าเป็นอะไรถึงไม่ยอมคุยกับเขา นั่งคุยกันอยู่นานพอสมควร เธอจึงบอกว่า เธอหึงเขา …… หัวใจของเขาเต้นสุดแรงเกิด เธอคิดกับเขาเช่นกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ … Continue reading →

รัก…ไม่มีเงื่อนไข ตอนที่ห้า รอให้ฉันพร้อมมากกว่านี้ ฉันจะบอกคุณ เช้าวันจันทร์ที่ 31 มกราคม 2537 เอ็มไปรอรับบี ที่หมอชิต แล้วพาไปส่งที่หอหญิง ระหว่างทาง เอ็มเงียบและดูเครียด บีถามเอ็มจึงได้รู้ว่า เอ็มสอบวิชา Soil mechanic ได้คะแนนต่ำกว่ามีน พี่เอ็มจะกลับบ้านนอกสักสองสามวัน เผื่อจะทำให้ จิตใจดีขึ้น บีรับฟัง โดยไม่ห้ามอะไร 31/01/2537 19:59 น. จะสองทุ่มแล้วนะคะ ฉันกำลังนึกภาพของคุณ ที่พยายามกดหมายเลขโทรศัพท์มาที่หอหญิง มันคงยากหน่อยนะคะ เพราะคนโทรเข้าเยอะเหลือเกิน คนสองคนที่เป็นนักเดินทาง ถึงแม้จะห่างไกลกันแค่ไหน เขาก็ไม่ลืมที่จะระลึกถึงกัน ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือเล่มหนึ่ง แล้วก็จำมันได้ขึ้นใจ ฉันไม่รู้หรอกนะว่า ต้องมาใช้ประโยคนี้กับคุณ คนที่ฉันกำลังคิดถึงอยู่ขณะนี้ คิดแล้วมันก็น่าขำนะคะ … Continue reading →

สายๆของวันเสาร์ที่ 8 มกราคม 2537 เอ็มไปรับบีที่หอหญิงเพื่อนชวนกันไปอ่านหนังสือ ขณะเอ็มกับบีเดินผ่านโรงอาหาร ก็เจอกลุ่มเพื่อนของเอ็มกำลังทานข้าวกันอยู่ ที, โท, น้อย เรียนสัตว์แพทย์ ทูรย์, อ้วน, เป๊ะ, วิทย์ เรียนวิดวะ ดำ, หวาน เรียนเภสัช แก่ เรียน หมอฟัน เตี้ย เรียน ศิลป์ “พี่น้องคู่นี้ ตัวติดกันตลอดเลยนะ ” เตี้ยทักเอ็ม แบบสบายๆ “มันไม่ใช่ พี่น้อง มันเป็นแฟนกัน เองไม่รู้เหรอ ” น้อยพูดขึ้นดังๆพร้อมกับหันหน้าไปหาเตี้ย เอ็มกับบียิ้มรับ เพื่อนๆ “เดี๋ยวเราไปก่อนนะ จะพาบีไปอ่านหนังสือ … Continue reading →